A lingua extraordinaria (I)

A lingua, a casa do ser. Ese estar aí pese a todo. Ese problema. Esa política e esa fraude. Esa arena dos idiotismos en litixio. Ese animal proteico. Esa angustia. Esa gramática borrosa. Esa gralla ortográfica. Esa paixón. Ese negocio. Esa incomprensión, esa ignorancia, esa falla na placa tectónica da nación. Esa asimetría. Esa envexa dos outros, dos que non a saben, dos que non a entenden, non. Ese matraz. Ese experimento. Esa restauración. Esa viga mestra. Esa loita e esa resistencia. Esa escravitude. Esa tarefa. Esa, doa ou non doa, responsabilidade. Esa palabra.

Pero non. A lingua non. Nin así nin asó. Non presta. Non compre. Molesta. A lingua en todo caso é un capítulo no orzamento e xa lle chega. Un compromiso en todos os programas políticos. Xa chega, si. Chega de saudade.

Como ha de ser isto? Coma ten que ser. Ten que ser libre. Ten que ser eficaz. Ten que ser definitivo. Ten que ser poderoso. Ten que ser radical. Ten que ser novo, mais novo, novo. O que? O método, hostia. A metralleta, a ferramenta, o bolígrafo… a caneta se ques, que máis ten. Escribir mal, escribir ben, escribir torcido, escribir a duplo espazo. A cousa non está na ortografía. A cousa está na cultura. Non na cultura superior, nin na cultura tradicional, nin na cultura posmoderna. Na cultura que nos falta, esa que se aprende de oído, de ollo e máis de tacto, por non falar de narices e papilas. A cultura esa de sermos humanos na nosa plenitude psíquica. Non a cultura aconsellábel, nin a cultura oficial, nin sequera a tal cultura galega. A outra, a cultura innomeábel á que nin sequera lle acae ben o puto nome de cultura. Cultura ou Sepultura, eis o dilema.

Non home non. A lingua é cousa de non ser burros, simplemente. De botar man un pouco máis da lóxica matemática e un pouco menos da filoloxía, que xa abonda, xa tivo a súa vez, a quenda agora é doutros ollares. Do teorema de Gödel: ningunha teoría é capaz de demostrar todas as verdades dentro do seu sistema. Hai verdades que escapan, hai verdades que foxen, hai a luz coma onda e a luz coma corpúsculo e non por iso a luz se extingue así tan doado como se extingue a lingua. Que si, que a lingua se extingue. Nós propios, nós propias, estamos extinguíndonos, a pasar a outro estado, sublimándonos noutra cousa, e para moitos a lingua é fardo pesado de máis para a viaxe. Por iso isto, o da lingua, é cousa de ser menos burro e máis mula, de carregar ben as faldriqueiras. Claro que a calquera asno lle gusta ir lixeiro. Mais no disco ríxido hai espazo libre para moito software lingüístico de dios e tampouco é cousa de armarse en españolito e querer ver todos os filmes dobrados, que xa dá pena. Hey guy, you know what i mean? Muito bem!