Textículos

Textículos é un espectáculo pornopoético no que un eterno aspirante a gañar o premio Esquivo de Poesía confesa os seus fracasos durante anos e perante toda clase de xurados, o que lle fai pensar a miúdo que, se cadra, quen está equivocado é el e non o a cultura galega. Na realidade o título roubeillo a un alter ego de Víctor Mosqueira chamado Gustavo Adolfo Befa, quen por fortuna é partidario do copiceibe e o libre roubo de materiais. Previo pago, claro.

Selección de textos do espectáculo pornopoético Textículos.
Estreado no Café Rock Atlántico en
Maio de 2004. Santiago de Compostela


A. Amores filosóficos.

Quérote, sexas quen sexas [Idealismo]
Quérote, sexas o que sexas [Materialismo]
Quérote, sexas como sexas [Idealismo Trascendental]
Quérote, sexas de quen sexas [Materialismo Histórico]


B. Axioma ontolóxico:

que hai?
nada, de puta madre
é dicir, non hai nada
pero o que hai é de puta madre


C. A consolación da filosofía

Cada cinco minutos rompe un matrimonio


D. Dédalus

o dedo do gran xefe nomea xefes a dedo
os dedos dos xefes nomean subxefes a dedo
os subdedos dos subxefes nomean subdelegados a dedo
os sub-sub-dedos dos subdelegados nomean subordinados a dedo
os subordinados chupan o dedo e as secretarias
son obrigadas a teclear con todos os dedos


E. Regreso

Levo vinte anos na Alemaña e non acredito en deus
mais habelas, hainas


F. A lingua do Fin do Mundo

Finlandia é un paíz ezcandinavo que limita con Zuecia e con Ruzia.
O finéz é a lingua maioritaria, que ze parece ao zueco maiz non é zueco.
O ruzo tamén ze fala, cada vez máiz.
Por cauza do ruzo zer falado tanto
oz falantez de finéz falan o finéz cada vez peor, o que parece ir en beneficio do ruzo.
Para contrarreztar izto algúnz penzan que o finéz hai que falalo máiz parecido ao zueco
e incluzo hai quen di que para conzervar o finéz en eztado puro o mellor é falar zueco directamente.
Maiz cando un zueco ouve falar a un finlandéz, en finéz ou en zueco,
zempre penza que eztá a falar ruzo.
Oz ruzoz cren que o finéz é un dialecto do ruzo
e oz finlandezez que o zueco é un dialecto do propio finéz.
Dezpoiz eztá o problema de como ezcribilo, ze con agá ou zen agá.


G. Discurso sobre Isto

Caros irmáns e irmás

Diríxome a vos en ocasión tan solemne para falarvos sobre isto. Isto é o grande enigma, aquilo do que resulta complexo falar, porque isto non é só isto que nos pasa, isto é tamén o que hai e isto é tamén o que temos. A que me refiro cando falo sobre isto? Pois a isto mesmo, a isto que está diante dos nosos ollos e que nos rodea. Isto, calquera o pode ver, está por todas partes. Moitas veces téñome preguntado se seríamos capaces de vivir sen isto, mais como sempre vivimos con isto é difícil imaxinar un mundo onde isto non existise, porque caros irmáns e irmás, isto non é de agora. Se por exemplo nos preguntásemos, a que cheira isto? descubriríamos que isto cheira a aquilo que había antes disto, que por outra parte era isto mesmo, porque isto vén daquilo da mesma maneira en que aquilo era xa isto. Isto sempre foi así e non ten remedio. Tal vez alguén, aflixido por isto, dirá, mais daquela non é posíbel mudar isto? Eu non digo nin que si nin que non porque nunca ninguén viu que isto mudase así que non podemos saber con certeza se isto poderá mudar algún día. En principio parece difícil que isto mude porque para ben ou para mal hai moita xente que vive disto e se isto mudase moita desa xente non sabería vivir sen isto. En realidade isto é o que lles dá medo e é por iso que isto pode existir tranquilamente. Hai moitos que parecen estar conformes con isto. Diría máis, o que están conformes con isto son maioría absoluta e isto para mín é o grande enigma. Por iso isto en si propio é un misterio do que non se pode falar, porque se puidésemos falar disto, daquela isto xa non sería isto e isto si que sería imposíbel. Dito isto, caros irmáns e irmás, remato con isto agradecéndovos moito todo isto e listo. Obrigado por isto mesmo.


H. Un conto ruso

Había unha vez un labrego nun Kolhoz
mais todo iso acabou
e ninguén quere falar do asunto.
Por así falar, este conto volveuse imposíbel
pois ninguén quere escoitar historias de labregos e Kolhozes.
E se o conto é imposíbel, entón,
non había unha vez para este labrego.

Tentémolo doutro xeito.

Houbo unha vez un labrego nun Kolhoz,
mais é natural que, por definición, houbese algún labrego nalgún Kolhoz,
acaso nos descubre o noso relato algo de novo?
A toda a xente lle aborrecerá escoitar cousa tan obvia.
Polo menos se se tratase dun cosaco e non dun labrego
tal vez o conto lle sorprendese á alguén.
Ou se a historia falase dunha estación orbital e non dun Kolhoz,
mais o conto, aínda sendo imposíbel, non pode evitar dicir o que di.
En calquera caso tampouco houbo unha vez para o noso labrego.

Non obstante, se cadra, porén… …habería unha vez un labrego nun Kolhoz?

Mais, quen sabe?
Tal vez todos os Kolhozes estivesen mecanizados e non importase moito
que houbese ou non houbese algún labrego dentro,
probabelmente arranxasen cun par de mecánicos e un capataz
para cumprir os plans quinquenais e non ter demasiados problemas coa burocracia.
Así que, pese a nosa insistencia en contar este conto imposibel
tampouco habería unha vez para este desventurado labrego

Haberá algunha vez un labrego nun Kolhoz?
Cos labregos sempre acontece o mesmo,
que se deitan a durmir soñando con que a ocasión lles caia do ceo,
mais este soño é só un soño:
xa nunca poderá haber Kolhozes a non ser, claro,
que se produza unha revolución comunista en Rusia
e inventen unha clase de granxas do estado chamadas así, Kolhozes,
onde os labregos encontren por fin a ocasión que agardaban
e nós podamos contar o noso conto,
imposibel de contar até o de agora nunha sociedade capitalista.

Entón poderíamos dicir

Hai de vez un labrego nun Kolhoz.
Mais, non estaríamos a aludir implicitamente ao feito de que o labrego
está no Kolhoz só por casualidade?
E que sería do noso conto se permitimos que todo nel sexa casual?
Evitemos pois aos labregos que soñan co seu Kolhoz
porque só nos traerán desgrazas, como naquel conto ruso que comezaba…

Había unha vez un labrego nun Kolhoz
mais todo iso acabou e ninguén quere falar do asunto
porque finalmente o labrego morreu de desesperación
segundo conta un conto imposíbel.


I. Soneto da seta e o neto e máis da nata e o soto

a seta co neto forman soneto
co soto do neto e a nata da seta
soneto formado de soto e seta
só fica soneto coa nata e o neto

no mesmo soneto da nata e o soto
vai seta por soto e neto por nata
soneto formado de neto e nata
só fica soneto coa seta e o soto

a nata terceto forma co neto
só se o soneto fai rima na seta
no medio do verso do neto e a nata

pois se a seta non rima antes que a nata
o neto solapa o terceto da seta
e a nata o soneto non pecha no soto


K. Fala Barroca

Non sabemos como foi, se foi antes ou despois
ou se realmente foi o que foi.
O que foi tampouco o sabemos e por tanto
tampouco o que vai ser e que logo será o que foi ou o que non foi,
que como vai ser tampouco o sabemos.
a cousa sería sabermos como é o que foi ou o que vai ser
pero como é, ou o que é, o que foi ou o que vai ser, tampouco o sabemos
porque para sabermos como é o que é
teríamos que esperar a saber o que foi para sabermos como foi o que é,
xa que diso depende como vai ser o que é e de como é o que vai ser,
e como non sabemos o que foi nin como foi
tampouco sabemos como vai ser o que é nin como é o que vai ser,
e así é que é.


L. Lixo Verbal

É a hostia. Porque me cago en dios, a cousa está fodida.
Tócanche o carallo e ti tes que dicer grazas. De puta madre.
Pois conmigo vanse foder
porque a mín non me tocan os collóns estes papahostias.
Dame polo cu completamente. Que me botan do choio?
Pois que me boten. Impórtame un carallo.
E que me cago na hostia. Son uns fillos de puta.
Ti estás aí tan tranquilo e ven un cabrón destes e faiche unha putada.
E por que? Porque lle sae dos collóns. Así de claro.
Esta é a merda de país na que vivimos.
Podes pensar, vale, hai que foderse e ollar para outro lado.
Mais ao día seguinte é a mesma merda.
E non é só que che rompan as pelotas,
é que ademáis teñen cara de cu.
Porque o que máis te fode non é que te puteen nin que mexen por riba de ti, o que máis te fode é esa chulería do carallo que se lles pon na cara cando te están fodendo a vida, que me cago na cona, din que isto é unha democracia e non sei que hostias mais ao final os cabróns que están arriba son todos unha cuadrilla de fillos de puta que me cago en dios bendito que xa me faltan as putas palabras para dicilo. Hostia!
Porque a mín que non me fodan,
todos sabemos de que vai a puta historia.
Porque o problema de tanto cabrón fillo de puta é que son todos uns putos párasitos de merda que pasan o día rascando o carallo e claro,
débense aborrecer de tanto rañala que aínda lles tes que ir lamber o cu nas horas libres para telos contentos.
Pero de puta madre.
Eu xa dixen o que tiña que dicer e non vou perder mais tempo a falar de política.
Porque sempre se pode dicer algo máis.
Que estes fillos de puta son un saco sen fondo.
Mais non, para que vou seguir a falar?
Só porque me dean polo cu de cando en vez? A todas nos pasa.
É a puta merda na que vivimos.
Que se podía mudar? Non o nego…
mais é que estes pallasos están moi ben instalados,
porque non só están os fillos de puta propiamente digamos,
tamén están os irmáns, os primos os cuñados e demais familia,
porque o negocio da putada é un negocio familiar,
que me cago na hostia como é posibel que prácticamente todos os cabróns deste país estean metidos todos no mesmo sitio, que todos teñan a mesma cara de cu e que todos teñan carné dos mesmos putos partidos?
Como carallo se explica isto? Pois a explicación é moi fácil:
Chámase Galiza e punto.

Hai que foderse!


M. Escaleira Nacional

A nación, é ou non é?
Se é que é, por que afirmalo?
Se é que non é, para que negalo?
Será que a nación nin é nin deixa de ser?
Ou será que é o que non é e non é o que é?
Pode ser real unha nación que non sabe o que é?
E pode ser irreal unha nación que sabe o que non é?
Porque se non sabe o que é, como pode saber o que non é?
Será que ser e non ser, sexa o xeito de ser propio dunha nación?
Ou será que nin ser nin non ser, sexa o xeito de non ser propio dunha nación?
É ou non é, por tanto, a nación un xeito propio de ser e un xeito propio de non ser?

.

N. As palabras do Aedo.

Aedo.- Poeta, cantor ambulante entre os antigos gregos. Elemento grego de formación de palabras que expresa a idea de “poeta” ou “poesía”.
Aedóbic.- Ximnasia que modela o corpo dos poetas e osixena os seus tecidos con movementos rápidos efectuados a ritmo de sonetos e cantigas de amigo.
Aedobio.- Dise do ser vivo que precisa de poesía para sobrevivir. Bacteria ou parásito que vive da poesía.
Aedodinámico.- Dise do verso con forza abondo para vencer a resistencia do público a escoitar poesía.
Aedodinámica.- Rama da física que estuda o movemento dos poetas e as perturbacións producidas pola emisión de versos en contacto cun público.
Aedódromo.- Zona para tomaren terra os poetas de liñas non regulares tras ser arrebolados do palco polo público.
Aedofaxia.- Deglutición inconsciente e involuntaria de poesía que se acumula no estómago e posteriormente é expulsada polo ano. Arroto poético.
Aedófago.- Salvaxe que se alimenta da carne dos poetas. Poeta que plaxia os versos doutros poetas e recibe premios e honras na súa vez.
Aedólito.- Pedrada poética arrebolada por un poeta contra un público indefenso con risco de provocar diversas conmocións cerebrais.
Aedomancia.-Adiviñación por medio da observación directa das entrañas dun poeta.
Aedómetro.- Aparello que serve para sopesar a poesía, deducir a súa densidade e escapar a tempo.
Aedomodelismo.- Técnica de construír e versificar poemas de pequeno tamaño capaces de voar en círculo.
Aedomotor.- Motor propulsado pola acción poética que transforma a enerxía cinética do verso en enerxía mecánica.
Aedonauta.- Navegante poético, persoa que pilota ou tripula unha aedonave. Persoa que vive nas nubes.
Aedonáutica.- Ciencia da navegación poética. Arte que ensina a manexar aedonaves. Rama da psicoloxía que estuda a estrutura psíquica das nubes.
Aedonave.- Nome xenérico dado aos aparellos dos que se serven os poetas para navegar polas procelosas nubes da poesía.
Aedoplano.- Aedonave xeralmente pequena que planea pola poesía sen grandes pretensións.
Aedoporto.- Lugar de entrada e saída de poetas, cunha estación para o tránsito poético coas instalacións axeitadas para o embarque e desembarque de poesía.
Aedoscopia.- Observación científica do estado e variacións psicosomáticas dos poetas. Arte de fotocopiar poesía.
Aedosfera.- Atmosfera poética en dado momento e lugar. Nimbo dos poetas.
Aedosol.- Suspensión coloidal de partículas poéticas dispersas nun poema. Envase constituído por un recipiente pechado a presión que, por medio dunha válvula que comunica co exterior, descarga un produto poético en estado líquido, xeralmente sobre unha parede.
Aedostático.- Poeta que non se move do sitio.
Aedostática.- Parte da mecánica que estuda o equilibrio dos poetas sobre o palco durante un recital.
Aedostato.- Poema inflado con versos máis lixeiros que o aire que os poetas adoitan recitar en ocasións solemnes
Aedotecnia.- Ciencia que trata da aplicación do método poético á industria. Técnica mecánica de producir poemas.
Aedotropismo.- Reacción celular dun organismo aos versos dun poeta. Figura retórica propia de poetas.
Aedovía. Camiño ou derrota establecida para o triunfo comercial dun poeta.
.

Ñ. A Creación do Carallo e máis da Cona.

O Señor Deus formou, pois, o Carallo do barro da terra, e inspiroulle no glande un sopro de vida e o Carallo tornouse un ser vivente.
Ora, o Señor Deus tiña plantado un xardín no Edén, do lado do oriente, e colocou nel o Carallo que tiña creado.
O Señor Deus fixo brotar da terra toda sorte de árbores, de aspecto agradábel, e de froitos bos para comer; e a árbore da vida no medio do xardín, e a árbore da ciencia do ben e do mal.

Un río saía do Edén para regar o xardín, e dividíase de seguida en catro brazos:
O nome do primeiro é Masturbación, e é aquel que contorna toda a rexión da Man, onde se obtén o esperma.
O esperma desa rexión é puro; encóntrase alí tamén a urina e a suor.
O nome do segundo río é Felación, sendo aquel que contorna toda a rexión da Boca.
O nome do terceiro río é Coito, que corre a oriente do Orgasmo. O cuarto río é o Soño Húmido.

O Señor Deus tomou o Carallo e colocouno no xardín do Edén para que o cultivase e o gardase.
Deulle este preceito: “Podes comer do froito de todas as árbores do xardín;
máis non comas do froito da árbore da ciencia do ben e do mal; porque no día que del comeres, morrerás indubidabelmente.”

O Señor Deus dixo: “non é bo que o Carallo estea só; voulle dar unha axuda que lle sexa axeitada.”

Tendo, pois, o Señor Deus formado da terra todos os animais dos campos, e todas as aves dos ceos, levounos ao Carallo, para ver como el os había de tratar; e todo o trato que o Carallo deu aos animais vivos, ese é o seu verdadeiro trato.
O Carallo deu trato a todos os animais, a todas as aves dos ceos e a todos os animais dos campos; mesmo así non se atopaba para el unha axuda que lle fose axeitada.

Entón o Señor Deus mandou ao Carallo un profundo sono; e en canto el durmía, tomoulle unha vea e pechou con carne o seu lugar.
E da vea que tiña tomado do Carallo, o Señor Deus fixo unha Cona, e levouna para xunto do Carallo.
“Velaquí agora, dixo o Carallo, a vea das miñas veas e a carne de miña carne; ela chamarase Cona, porque foi tomada do Carallo.”
Por iso o Carallo afástase dos seus Collóns para se unir á Cona; e xa non son mais que unha soa carne.

O Carallo e a Cona estaban nus, e non se avergoñaban
O Escroto era o máis astuto de todos os animais dos campos que o Señor Deus tiña formado.
O Escroto díxolle a Cona: É verdade que Deus vos prohibiu comer do froito de toda árbore do xardín?”
A Cona respondeulle: Podemos comer do froito das árbores do xardín.
Mais do froito da árbore que está no medio do xardín, Deus dixo: non comeredes del, nin o tocaredes, para non morreres.”
“Que dis, oh? – retrucou o Escroto – Ides morrer o que?!
Ben sabe Deus que, no dia en que del comerdes, o ollo do Carallo e os teus propios labios se abrirán, e seredes coma deuses, coñecedores do ben e do mal.”
A Cona, vendo que o froito da árbore era bo para comer, de agradábel aspecto e moi apropiado para abrir os labios da intelixencia, tomou del, comeu, e amosouno tamén ao Carallo, que comeu igualmente.

Entón o ollo do Carallo e os labios da Cona se abriron; e, vendo que estaban nus, tomaron follas de figueira, ligáronas e cubríronse con elas.
E velaí que ouviron o barullo dos pasos do Señor Deus que paseaba no xardín, à hora da brisa do serán.
O Carallo e a Cona escondéronse do rostro do Señor Deus, no medio das árbores do xardín.
Mais o Señor Deus chamou ao Carallo, e díxolle: “Onde estás, Carallo?”
E el respondeu: “Ouvín o barullo dos vosos pasos no xardín; tiven medo, porque estou nu; e oculteime.”
O Señor Deus dixo: “Quen che revelou que estabas nu? Non terás ti por ventura comido do froito da árbore que che prohibín de comeres?”
O Carallo respondeu: “A Cona que me puxeches diante amosoume o froito, e eu comín.”
O Señor Deus díxolle á Cona: Porque fixeches iso?” “Enganoume o Escroto,– respondeu ela – e eu comín.”

Entón o Señor Deus díxolle ao Escroto: “Porque fixeches tal cousa, serás maldito entre todos os animais e feras dos campos; andarás a rastro baixo o ventre do Carallo e producirás po dentro de ti todos os dias da túa vida.
Porei odio entre ti e a Cona, entre a túa descendencia e a dela. Esta ferirache os Collóns, e ti ferirala a ela na Vulva.”
Díxolle tamén á Cona: Multiplicarei os sufrimentos do teu parto; zumegarás sangue cada nova lúa e darás á luz con dores, os teus desexos impeleranche para o Carallo e estarás baixo o seu dominio.”
E dixo de seguida ao Carallo: “Porque ouviches a voz da Cona e comiches do froito da árbore que eu che prohibira comer, maldita sexa o Sangue por causa túa. Tirarás del con traballos penosos o teu sustento todos os dias da túa vida.
El producirache espiños e abrollos, e ti estarás sedento do seu fluído.
Cicharás o esperma coa suor do teu glande, até que volvas á terra da que fuches tirado; porque es po, e po haste de tornar unha e outra vez.”

O Pene deu á Cona o nome de Vaxina, porque ela era a nai de todos os viventes.
O Señor Deus fixo para o Carallo e a Cona unhas bragas de peles, e vestiunos con elas.
E o Señor Deus dixo: “Velaí que o Carallo se tornou coma un de nós, coñecedor do ben e do mal. Agora, pois, coidemos de que o Carallo non estenda o seu corpo cavernoso e tome tamén do froito da árbore da vida, e o coma, e viva nunha eterna erección.”

O Señor Deus expulsou o Carallo do xardín do Edén, para que tivese que cichar sobre a terra de onde tiña sido tirado unha e outra vez.
E expulsouno; e colocou ao oriente do xardín do Edén querubíns armados dunha espada flamexante e castradora, para gardar o camiño da árbore da vida das ambicións do Carallo.

2 reflexións sobre “Textículos

  1. Pingback: Poesía Salvaxe « Grøenlandia

  2. Pingback: Crónica Salvaxe I « Grøenlandia

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s