A Sega

A Sega é un monólogo con coro provincial onde Galiza Minelli, antiga raíña medieval, conta as venturas e desventuras que a levaron a se converter nunha estrela de cabaré da rede de puticlubs autonómicos do estado español. Forma parte da peza colectiva Pan, da compañía Volta e Dalle, inspirada na antiga usanza das mallas, xunto cos textos de Nazaret López, Lucho Penabade e Rivadulla Corcón. O texto naceu do traballo de creación colectiva cos actores e actrices Comba Campoy, María Lado, Pepe Penabade, Pepe Soto e Alfonso Romeo e contou coa música e a memoria imbatíbel de Mini e Mero.

Espectáculo estreado no Teatro Principal en Outubro de 2007. Santiago de Compostela.

Cartaz Diaz Baliño 1936

Cartaz Díaz Baliño 1936

Texto

[Entrada polo patio de Galiza, vestida con gala estatutaria, mentres o coro de malladores cos manles en alto lle cantan o himno e a reciben no palco con cadramento militar.]

Coro
(popular)
Traio un cantar miudiño, miudiño, miudiño
miudiño, miudiño, o que eu traio.
Traio un cantar miudiño, miudiño, miudiño
miudiño, miudiño, o que eu traio,
Eu traio, unha borracheira
de viño que auga non debo mirar
mira Maruxiña, mira
mira como eu veño.

Malladores
Galiza! Territorio Comache ou Zona Wifi!
Galiza! Celta ou Castrexa. Sueva ou Romana. Rexión ou Nación. Ou, ou, ou!
Galiza! Trinta mil turistas furtivos mariscando no Grove. Fodamos as praias, fodámolas ben.
Galiza! Sexo, drogas e música folk. De cando a fariña só servía pra facer o pan.
Galiza! O quinto pino, o far west e o carallo 29
Galiza! Lobisomes, peto das ánimas, e santa compaña. Farolas, demasiadas farolas.
Galiza! Más gallego que el gallego pero menos que el gazpacho. Fodamos a lingua, fodámola ben.
Galiza! Estatuto do 36. Estatuto do 82. Estatuto do 2007: Tutto Pavarotti.
(saen)

Galiza
Galiza si, que moitos son os meus nomes… Galicia, Galisia, Jalisia, Galisa, Jalisa, Jaliza… asegún quen me ande no lombo así me alcuman, sonvos un chisco polinómica, pero de todos este é o que máis me chista, porque é o que ten máis clase… Galiza! E como agora estou no mundo do espectáculo, por chamarlle dalgunha maneira a isto que facemos aquí no puticlub autonómico, pois é o que uso de nome artístico, que agora é normativo e todo e incluso hai xente na Xunta que o usa na publicidade das consellerías sen que ninguén acabe ferido, o que son as cousas.

A miña historia sería unha historia do máis vulgar se non fose por un problema que teño, e o meu problema é que son unha utopía… unha abstracción… unha entelequia, que sei eu, unha puta idea, para dicilo con propiedade, así que en realidade eu non existo. Hai moita xente que ri de mín por causa disto, porque claro, non existindo son diferente e aquí neste estado, no estado español refírome, digan o que digan, hai moito racismo. Así que as tipas inexistentes coma mín témolo fodido… Pero fodido, fodido…. moito peor que os negros, os xitanos e os mouros. Porque os negros, os xitanos e os mouros, polo menos, teñen identidade e ás veces tamén pasaporte. Pero en cambio as tipas inexistentes coma mín, que non pasamos de ser máis ca unha puta idea, non estamos documentadas e temos que levar un pano na cabeza para que a xente non nos recoñeza pola rúa. E iso é algo que doe. E doe porque eu non serei máis ca unha puta idea pero tamén teño sentimentos. Pero en fin, antes de nada, antes de falar dos sentimentos, imos ao negocio, que os cartiños son os cartiños e a casa haina que comezar sempre polo tellado, porque se a empezas polo chan tes que pagar impostos e non está o alcacén para gaitas para andar regalándolle os cartos aos de Facenda, que os levan para Madrid e logo volven cando volven se volven. A ver nenas, veña, imos facer as partillas, que xa son horas e hai que prepararse para actuar, que hoxe temos o puticlub que parece o parlamento galego cando é de subirlle o salario aos deputados. A ver Herculina! A túa parte! Cincoenta.

Herculina
Oes, cada vez tócame menos pero eu lambóns son a que máis aturo, que son a que está máis cachonda.

Galiza
Non me veñas con lerias, que tamén é a que máis gastas en coliseos e cidades da cultura. E preséntate, que che coñeza a clientela

Herculina
Ola juapos e juapas, son a Deputasión da Coruña, hai quen me quere pór un ele diante do nome porque din que son a máis nova e aínda estou en prácticas, pero eu non me deixo, que aquí no Yakusi da Jalisa se te chamas La Coruña só te queren os curas para a mandanga.

Galiza
Peregrina! Vén buscar o teu. Corenta.

Peregrina
Ai! E subíchesme! Moitas gracias.

Galiza
É polo da área metropolitana de Vigo, muller, que aí fixeches moi bo negocio

Peregrina
é que en Vigo sempre hai un caballero que necesite un apaño…

Galiza
Bueno, pero non te emociones, e a ver se te lavas un pouco, que xa fede por Marín

Peregrina
(ao público)
Ola lindos e lindas, son a Deputación de Pontevedra, o polvazo das Rías Baixas. Chéirame un pouco mal aí abaixo pero xa estou pensando en usar outro sitio.

Galiza
Mariñana! Os teus emolumentos! Quince.

Mariñana
Como quince? Se eu eiquí traballo máis nabos que ninguén!

Galiza
Si pero tamén andas a cobrar comisións pola túa conta e roubándolle a carteira aos clientes, que non son parva. E ademáis, deixácheste pillar polo fiscal aquel do País Vasco que pasou o outro día a tomar un cacharro.

Mariñana
Boh. Ola paisanada. Son a Deputación de Lugo, a “Deputa” de peor reputación e o único que quero dicir é que estou ata a richa de nabos. Xa sei que vou vella pero aínda dou moito xogo.

Galiza
Burga! Deixa de apañar moscas co manle e vén polo teu! Cinco.

Burga
Ah! Cinco, moi ben! E logo aínda quererás que non me deixe sobar polo primeiro cacique que pase! Alá tu!

Galiza
Pois paga ti a factura do licor café que te metes, que eu non podo con ela. Veña, amostra o que vales a ver se lle sacas un patacón.

Burga
Ola ruliños! Eu son a Excelentísima Deputación de Ourense, xa crío canas do esperixilada que son. Onde vos vedes un monte eu vexo viaductos e polideportivos, que galiña vella sempre deu bo caldo e

Galiza en éxtase na eira autonómica

Galiza en éxtase na eira autonómica

Galiza
Pois si, con estas catro teño que turrar, que non hai dios que as xubile. Son as cousas que pasan cando non existes, que tes que aturar coa realidade provincial. Pero eu, xa vos dicía, tamén teño sentimentos, e en concreto téñovos saudade… teño saudade, saudade teño de ti, teño saudade de ti meu ben, saudad… teño saudade de cando existía e era unha tipa respetable, me cago en dios, co ben que falaba eu antes cando me deitaba cada noite con todos aqueles reis e aqueles trobadores que facían aquelas cousas tan marabillosas sobre mín. Ai. Era famosa desde Occitania ata o Languedoc, estaba de moda, porque tiña unha lingua que servía para todo, e incluso o mamalón aquel do Alfonso, o Décimo, non sabes? e que daquela tiñan a manía de chamarse todos igual e había que numeralos para saber a quen tiñas na cama, pois o Alfonso aquel, que xa andaba o cabrón coa idea de venderme aos castellanos, pois incluso ese, fíxome aí unhas cantigas que xa as quería Castilla La Vieja que llas recitasen a ela. Que o que pasou logo non foi por outra cousa que por envexa. Que o meu irmán, como era un machito, así que o viu claro liscou da casa e foise de troula polo mundo. Que eu lle dicía, “onde vas Portugal? Que vas lanzado e aínda te vas esnafrar contra África! E el respondíame: você será a mais linda, a mais esperta e a que mais sabe de tudo, mas eu… vou embora. Fica aí com todos eses caralhos que te querem queimar a furna. Sempre foi un retórico pero canta razón non tiña, que me levou a fala o cabrón, e triunfou con ela polo mundo afóra, e agora nin me respeta, que o vou visitar e sempre me di, “o menina, não trate de falar português que eu percebo muito ben o castelhano.” Português! A quen se lle diga. E foi por iso, que fiquei eu aquí soa, nas mans de cregos, coengos e arcebispos e aí foi onde xa comezou a decadencia, porque os curas, de tanto que me trataron, foron os que me descubriron que eu só servía pra puta. Eu ao principio non quería, resistín e todo, dixen que non, que non e que non, pero xa cando inventaron o conto ese da España, aí xa me meteron o rabo entre as pernas. Que a España é outra tipa que tampouco existe pero claro, como traballa nun puticlub de alcurnia , pois vai de sobrada e é a que chulea toda a rede do putiferio ibérico. Pero eu polo menos existín unha vez, e en troques ela é un invento de catro ricachos de Guadalajara ou por aí, que se non é por ela non se comen nada, que en Guadalajara e sitios deses non é como aquí, que botas semente na leira e nacen bolos de pan. Olvídate, que por alí abaixo o único que medra son as centrais nucleares para darlle corrente aos de Madrid. E foi por iso que a tipa aquela, a Isabel, unha pendanga que nin sequera se lavaba despois de baixar do cabalo, dixo que había que domarme e castrarme porque era rebelde e tiña moita soberbia. Puta envexa. E foi aí que deixei de existir, que comecei a falar fatal, a cagarme en dios polo baixo, e que marchei pra aldea…

[Galiza transfórmase nunha muller de bata e pano na cabeza que canta mentres frega o chan. No andamento da escena irase convertendo na estrela de cabaret que sempre deveceu por ser]

Galiza Minelli
Ai Ramona, Ramona
que onda o sitio do cu tela co…

[As Catro Deputacións interrompen o canto cunha melodía máis recatada]

Deputacións
Corazón santo tu reinarás
tu nuestro encanto siempre serás

Galiza Minelli
… porque eu xa estaba farta, ata a cona de aturar todas aquelas perrechadas dos castelhanos, dos vascos e dos navarros e mais dos cataláns, que eses agora moito se queixan pero daquela andaban todos no allo. E aí na aldea vivín moitos séculos, uns mellores que outros, pero fame non pasei, que de comer, gracias a dios, máis ou menos sempre había. Iso si, vivir na aldea daba moito choio, que non é coma vivir nun adosado en Bertamirans, que sempre había que facer a malla no verán e matar o porco no inverno e iso era moito traballiño de dios. Pero claro, tempo pra a festa tamén había, que se che dan moito polo cu como me deron a mín acabas por coller vicio, e festeira sempre fun un cacho como boa galega, que a sorna do galego non se inventou soa, e aquí ao mal tempo sempre se lle puxo boa cara. Que remedio, co que chove. Vivir, vivíase ben. Alí na aldea incluso o sexo era máis libre, que as cousas que se facían daquela nun palleiro ou debaixo dun carballo… agora ou pagas servizo profesional ou vas aviada.

A mín o que me perdeu foi romanticismo. Porque aí cando se puxo de moda en Europa a leria esa do amor, que antes o do amor era algo normal, sen importancia, a xente namoraba e desnamoraba e non pasaba nada, e os que casaban, casaban máis pola comenencia que por outra cousa, pero cando se puxo de moda en Europa, que había quen se suicidaba e todo por amor, mira ti que estupidez, hai que ser parvos, pois foi cando me viñeron rondar todos aqueles mozos a facerme poemas e a quecerme a orella con que eu era unha tipa especial, que valía moito, que tiña unha beleza fora do común que facía rumorear os pinos e que incluso descendía dos celtas e dos irlandeses e de xente desa, e claro, a mín a saudade, a saudade de cando existía e os reis me lambían a man e outras partes do meu corpo que non quero mentar, pois a saudade a mín sempre me puido moito, que logo teño unha mala hostia que dá gusto verme, pero a saudade, dios mío, moito mal me fai. E todos estes tratábanme moi ben, incluso aquela rapaciña de Padrón, que sempre viña canda mín e mentres trebellabamos na cama anotaba canto me saía por esta boquiña, adios ríos, adios fontes, adios regatos pequenos, moi xeitosa era, o home dela non me gustaba tanto porque era máis serio e tiña barba, e falaba así con moita protuberancia, pero así en menage a trois tamén tiña o seu aquel. E entón eu comecei a entrar en éxtase con tanto xogo floral e tanto centro gallego, e tanta xente que dicía que me quería, e aí si, emocioneime. Emocioneime e logo máis tarde chegou aquel outro rapaciño, que era médico, bueno, como médico non valía moito, pero debuxaba moi ben, dedicoume un par de libros e todo, que o tipo con aquelas gafas parecía tímido pero non me saía da crica… Sempre en Galiza! Sempre en Galiza! Se o saberei eu que non o quitaba do lombo! E este xa empezou a quentarme a cabeza con que os castellanos eran uns fillos de puta e eu dicíalle, haberá de todo como en botica, pero el insistía moito que si que un pouco fillos da súa nai si que eran porque non querían recoñecer que eu era unha nazón e que tiña dereito a existir e que xa era hora de poñer os papeis en regra, o pasaporte, esas cousas, e que nada, que tiña que ir con el a Madrid a presentar os documentos e que xa me ían sacar da aldea para que puidese volver vivir entre pazos e castelos e poñer o meu propio puti club. E todo era moi bonito e eu, xa digo, estaba apaixonada con tanto romanticismo acumulado, e deixeime levar. Eu xa sabía, porque na aldea xa de sempre nos aprenderan a ser desconfiados, e eu xa sabía que aquilo era un conto moi bonito pero que a España tiña moi ben montado o seu puti club e que non lle ía gustar nada que eu quixera poñerme pola miña conta, como a EuzKadi ou a Catalunya, que tamén andaban na feira. E así foi. Así que baixamos do tren, ala, un alzamento fascista.

Todos
¡Arriba España!

Un
E o que a tirou que a levante!

Galiza Minelli
Que o Daniel xa diría que os castellanos eran uns fillos de puta, pero quen mandaba naquela manda de cabróns era un fillo de puta que era galego. Que desfeita, dios mío. Todos aqueles mozos mortos na estrada cun tiro na cabeza, que será posible hostia, por controlar un puto puti club mataren a tanta xentiña, que isto ao final ven sendo como a mafia, que se non vas polo seu rego, fódete vivo e non hai nada que facer. E aí me tendes outra vez de volta na aldea, outra vez coa boca calada a facerlle o servizo a curas, monxas e militares. Corenta anos me tiveron así, que se di pronto. E claro, cando o chulo que mandaba no puterío español morreu de vello, pois a saudade volveume xogar unha mala pasada e xa dixen, pois nada, esta é a miña, xa ven aí a democracia, voume autodeterminar de vez que estou farta de facer mamadas por conta allea! Foi unha arroutada que me deu, non sabes?, que xa viñeron cagando lendres os de Madrid a me dicir: “ui, pero eso no mujer, que es mejor ir con calma, que tú no estás preparada para ponerte por libre, que como quien dice acabas de salir de la aldea… nosotros si quieres te ponemos un puticlub autonómico para que trates de tu propia clientela, pero las cuentas te las llevamos nosotros para que progreses como es debido”. E claro, viñeron co conto ese do progreso e as axudas europeas para modernizarme as cachas, e enganárome como a unha parva, que moito puticlub autonómico e non sei que lerias pero de chulo puxéronme a un que xa chuleaba bastante cando mandaba o Paquiño no putiferio ibérico, e levoume o manto da virxe e a coroa dun santo sacarmo do lombo, que o tipo xa non podía con el de vello que era pero a mala vida gustáballe como a todo dios, aínda que xa non lle dese o manle para mallar en mín como é debido. Deixoume escachada, con tanta vía rápida e tanto celulosa e tanta urbanización e tanto alcatrán como me espetou nas costas, que xa non me recoñece nin cristo, pero gracias a dios o tempo fixo o seu traballo e mandárono de volta para Madrid a chulear galiñas chocas no Senado. E agora estouvos moi feliz, porque xa sei que o meu puticlub non é gran cousa, e que sigo sen existir de todo, que isto da rede de puticlubs autonómicos é un amaño para que a España siga a soñar co sol e as camisas novas e por aí hai moitos que non teñen collóns a mirarme na cara e recoñecerme a estirpe, pero estouvos moi feliz porque agora en vez dun chulo puxéronme dous, que con todas as que levei eu son moita femia de dios e a min para dominarme hai que bipartirme. Quen sabe, se cadra nunha destas vólveme dar unha arroutada, paso de tanto bichicoma e monto o meu propio cabaret con estas catro pendangas… o cabaret de Galiza Minelli!

Coro
(popular)
O carallo vén de cara
de puta vén deputado
os peidos saen do cúe
e os cregos do seminario
ailalelo ailalalo
ai galisa, galisiña
non te enzoufes nos pratos da cociña
que tes aires de señora
e non quero que andes de fregona
tes os ollos putañeiros
de par dese teu narise
por debaixo tes a boca
cantas mentiras me dises
ailalelo

ai galisa, galisiña…

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s