Crónica Salvaxe II

Continúo coa saga salvaxe sobre os catro días que conmoveron Ferrol, é un falar. É un xeito de conxurar a saudade, que é iso que sucede cando a cousa xa foi e hai que mandar a rede a por novos caladoiros emocionais.

Xoves 16.

A lírica do mercado
A lírica do mercado

Cunha resaca monumental aparecín pasada a unha da tarde no mercado da Magdalena para asistir á intervención de Deborah Vukušić. A cousa xa principiara, claro. Deborah despregara nun cruzamento do mercado diversa imaxinería infantil: bonecas, escavadoras, animais e trompetas de plástico e un soldado gai capaz de reptar polo chan con libidinosa habelencia. Tamén escribira varias frases con xiz en diferentes linguas. Un carniceiro contemplaba o recital co coitelo na man e cara de tallarlle o pescozo á abella con orellas de lobo. Dúas pesqueiras e máis unha froiteira escoitaban pola contra, completamente fascinadas, a guerra de identidade que Deborah ía establecendo co seu pasado mentres a voz de Jim Morrison deluvaba os versos de The End. A traxedia iugoslava ensarillábase coma un polbo nos dramas persoais e familiares e a sinceridade de Vuk deixaba estupefacta a unha señora que ao meu carón interrompera a súa rutina diaria para presenciar o extraordinario.

– ¡Que buena es! ¿Hay libros en las librerías?
– Imaxino que si
– Bueno, me tengo que ir ya, le dices que me encantó, ¿vale?
– Non hai fallo

guerra de identidade
Guerra de Identidade

Foi a intervención de Deborah a primeira na que se evidenciou o sentido máis pertinente da Semana de Poesía Salvaxe, a ruptura poética do tempo cotiá e a irrupción do empiricamente vivo nas derivas urbanas. Saír ás compras e deparar cun obstáculo parlante que profire estrofas como esta

una mujer en campo de batalla/ luchando consigo misma/ luchando con su peor enemigo/ vestida con traje de camuflaje/ hablo de mi pasado/ en el presente/ para conjurar el futuro/ mientras voy dejando atrás/ miembros tronchados/ y recuerdos esparcidos

Nada que deixe indiferente a ama de casa ningunha. Ai, Deborahtxu, vente para Galiza, que andamos faltos de seres coma ti e aquí da poesía xa estamos afeitos a vivir!

Logo do recital fomos picar chocos, chipiróns e calamares polos bares. Paco Pestana, oficiante casual do culto gastronómico galaico, obrigounos a todas e todos a comer tripas. Así, curados de espanto, fomos descansar. Algún aínda tivo tempo de pasar pola farmacia e resolver a súa poética cefalea.

Por volta das seis era a quenda de Marcos Lorenzo, que instalou a súa oficina lírica na Rúa Real debaixo do toldo do Bla Bla Café, en previsión dun novo chuvasco. Só por contradicir tal exceso de planificación, o sol resplandeceu durante todo o recital. Algunhas caras novas incorporáranse xa ao ritmo salvaxe da semana, como Olaia Cociña e o Xes. As tripas étnicas de Tío Francisco non colmaran o meu apetito e fun pillar un par de cañas de crema nunha pastelería da que non lembro o nome, mais da que o Pedro asegurou ser a mellor pastelería da península ibérica, afirmación que non tiven razón para negar.

Liquidacións a pe de rúa
Liquidacións a pe de rúa

O Marcos foi liquidando as existencias aforísticas do seu primeiro libro en canto os cidadáns paseaban pola rúa máis metafísica de Ferrol e se deixaban sorprender de esguello polo transo poético. Varias pícaras xogaban admiradas diante do recitante que exercitaba o seu talento para o verso sintético a priori con indiferenza ritual.

Cada vez que hacemos algo nuevo,
somos un poco más viejos.
Envejecer es siempre una novedad.

O broche emotivo chegou cun texto escrito días antes en Medellín, onde o noso home asistira ao Festival de Poesía máis multitudinario do planeta. Unha breve disertación sobre o auténtico choque de civilizacións: a que se produce cando un avión nos deposita nunha realidade allea que nos sobrepasa en exuberancia, vitalidade e entusiasmo, e coa cal, non obstante, sentímonos intimamente identificados. Entre os textos recitados, un poema do Alberto Pimenta, lido directamente en portugués, concitou a maior atención dos transeúntes, se cadra sorprendidos de escoitar lingua tan estraña e singular. Ás veces o choque de civilizacións pode ter lugar na mesma porta da casa e os avións acaban por perder toda a súa petulante transcendencia.

Sobre as dez da noite tiñamos cita na Capela do Torrente cos Sin Red, a primeira aposta da semana pola fusión entre música e palabra. Tiven un aquel de saudade. A última vez que pasara polo Centro Cultural fora formando parte da Burla Negra, na Ultranoite de homenaxe aos veciños de Mugardos e aos colectivos en loita contra a Planta de Gas de Reganosa, esa tropelía político-empresarial que enche de lírica combativa as paredes e muros de Ferrol.

Sin Red por Manuel Muñoz

Sin Red por Manuel Muñoz

Procedentes de León e Madrid, os Sin Red, con Chefa Alonso, Cova Villegas, Ildefonso Rodríguez e Víctor Díez, poeta reincidente na Semana, practican a improvisación e o repentismo como métodos para facer agromar do caos a beleza efémera e brutal de son e palabra. A mestura de instrumentos nobres, como o saxo, o clarinete ou a percusión con instrumentos máis lúdicos e os obxectos manexados polo Víctor, que tamén se encargaba da voz máis poética armado dun pequeno megáfono, sumiron a antiga capela do Hospital da Caridade nunha mística ben pouco católica, onde a liberdade, sumo paradoxo, era o único dogma e o humor nas interpretacións e no lado máis performativo do espectáculo disipaban calquera aceno de seriedade. Volvín sentir saudade, desta volta dos primeiros tempos da Psicofónica, a banda na que algúns tolindracos nos mergulláramos no mundo do experimentalismo dadaísta e patacofónico e lembrei aquela cita de Lorca que Llorens Barber empregou unha vez nun curso na Sala Nasa para nos explicar os segredos da música contemporánea: “escuchamos por espejos”. Somos como soamos, que dicía o Outro. E abofé que os Sin Red facían puntual profesión de tal filosofía.

Para curármonos dese fermoso pouso melancólico que sempre deixa a liberdade, fomos toda a tropa cear nunha taberna na parte alta do barrio da Magdalena, onde un dilixente taberneiro saciounos a fame e a sede até extremos delirantes. Abonda dicir, horríbel sacrilexio, que o raxo e a zorza quedaron a medias. Aproveitando o carácter pantagruélico do festín, Paco Pestana aproveitou para relatarnos as súas aventuras por Vigo con Laxeiro e outros episodios inconfesábeis que magnificaron o viño e o licor café como manda Rabelais.

Logo de ter sintonizadas as almas e os corpos, a persistente poética nocturna de Ferrol volveu chamar polos seus acólitos e encamiñámonos ao Carteles, outro dos locais do programa, onde atopamos varios membros do Comando Delta como Nacho Muñoz, Miguel MIG, Patxi Valera, Pablo Sax ou Quique Otero, que viñan do ensaio con Germán Coppini para o concerto do sábado. Moito rock and roll e o Space Oddity de Bowie para flipar un chisco na pista de baile. A noitada acabou aínda na Sala Run Rum, principal foco da insurxencia roqueira ferrolá, desde onde se organiza o festival anual A Todo Filispin, da man do incombustíbel produtor Maximino López. Tampouco logrei desta vez furtarme ao amencer e acabei coa Deborah comendo terroríficos sandwiches mixtos nunha cafetería mentres a luz esluía os nosos rostros vampíricos. Xa esluídos de todo fomos durmir, que o salvaxe non quita o valente e a parte onírica da vida ten tamén os seus dereitos.

Advertisements

Unha reflexión sobre “Crónica Salvaxe II

  1. joder, carlitxu, emocioneime e todo… eito dalgún xeito non o atopara… lira as outras crónicas, a do teatro jofré e a bágoa a escuras… fff… cala, o, cala… que o final, se tudo pinta coma ten que ser, xa verás ti, xa verás, que vasme ter que dar un curruncho no teu salón… santiago… que perigo ten!

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s