Crónica Salvaxe I

Rematou a Semana de Poesía Salvaxe e medio cumprindo a miña media promesa de facer crónica dos acontecementos alá vou, por capítulos, que despois de tanta emoción poética entroume unha angueira máis narrativa. Tendo en conta ademais que a II Semana de Poesía Salvaxe se converteu nunha auténtica Zona Temporalmente Autónoma, das que preconizaba o mestre Hakim Bey, hai que relatar a cousa case como se fose a toma de Fiume por D´Anunzzio e o seu exército de piratas líricos. Así que, con licenza, aí vos vai.

Mércores 15

Partín de Santiago a tarde do mércores no coche de liña, vehículo por excelencia da nosa poética popular, con destino a Ferrol, cidade portuaria de indomábel tradición musical, vítima histórica de reconversións industriais e outros cinismos políticos. Pouca xente na viaxe. Unha rapaza cunha cámara de fotos non perdía pormenor da paisaxe, mentres eu lía no me asento o ensaio de Carlos Fernández e Anxo Rei Ballesteros sobre Rof Carballo, introdutor da medicina psicosomática en Galiza e da perspectiva antropolóxica na práctica clínica. Teño días así. Clinicamente, a rapaza amosaba os síntomas psicosomáticos propios dunha poeta salvaxe. A miña intuición volveuse certeza cando na estación de Ferrol fomos recollidos por Maximino López, produtor da Semana, e tivemos ocasión de botar as primeiras risas por conta das mutuas intuicións acontecidas durante o traxecto entre Santiago e Ferrol. Era Deborah Vukušić, poeta galaico-croata residente en Madrid que traduce o seu apelido como “abella con orellas de lobo”. Non pintaba mal a cousa en termos polisémicos.

Fomos conducidos ambos ao Quiosco do Cantón onde Guillermo Ferrández e Karlotti, anfitrións da semana, argallaban a escena para o recital de benvida. Outros poetas e participantes temían xa a chuvia dentro do Quiosco. As presentacións. Primeiro, unha auténtica gudari da poesía vasca e muller de palabras concretas

– Leire Bilbao, Carlos Santiago.
– Es de Bilbao?
– No, de Ondarroa. ¿Y tu eres de Santiago?
– Si, pero tampouco ten nada que ver.

De seguida, Paco Pestana, forza salvaxe e sobrehumana de Castroverde, a quen lembraba do ano 92, cando Chévere lle encomendara, xunto a Quique Bordel, os aderezos de Big Bang, unha comedia musical con números venusinos axeitados ao xenio artístico dos lucenses. Non tardou nin media hora Don Paco en se converter no Tío Francisco, empeñado protector de doncelas e flaxelo de conciencias difusas, e autor de brillantes versos dos moitos que xurdiron espontaneamente durante o evento.

A pouco de comezar o recital chegou tamén, procedente de Colombia, e aínda abraiado polas súas experiencias líricas en Medellín, Marcos Lorenzo, auténtico demiurgo da Semana de Poesía Salvaxe.

Guillermo e Karlotti
Guillermo e Karlotti

O primeiro recital foi abenzoado polos deuses cunha chuvia persistente que deu inicio, tras a lectura do manifesto inaugural, cos primeiros versos do Vietnam Canto de Uxío Novoneyra, interpretado a dúas voces por Guillermo e Karlotti para unha praza mollada e inzada de paraugas. Seguiulle o poema With Usura de Ezra Pound e o América de Allen Ginsberg, que os poetas ferroláns renomearon como Estados Unidos para retirarlle o pouso da Doutrina Monroe que se lle coara ao poeta de New Jersey no célebre texto.

Perante a insidia da chuvia, o público acabou por subir ao Quiosco e pór os corpos e as almas a secar. O espírito beatnik, que peneirou durante toda a semana, fixo así acto de presenza no Cantón, seguido do Veleiquí de Méndez Ferrín dedicado a Manuel María e do Bomba de Gregory Corso, que deu fin ao recital e co que Guillermo e Karlotti lograron convencer aos ceos de depor a súa hostil actitude climática.

.

BUM BUM BUM BUM BUM
BUM vosotros cielos y BUM vosotros soles
BUM BUM vosotros lunas vosotros estrellas BUM
vosotros noches BUM vosotros días vosotros BUM
BUM BUM vosotros vientos vosotros nubes vosotros lluvias

Alén de Nós,Máis Nada!

Alén de Nós, Máis Nada!

Tocábame a min a segunda acometida poética, ás once da noite no Pub Cazadores, e fun para o hotel repasar e afinar os meus textículos. Decidira recompor todo o espectáculo co material de Desacordos Ortográficos, un espectáculo paralelo que só fago en Portugal, e pouco despois das once da noite aparecín no escenario improvisado do Cazadores, local mítico do underground ferrolán, vestido de futbolista en representación da Selección Nacional de Poetas da Galiza. Tratei de defender a ironía e a distancia como motores da emoción, aínda a risco de ser despromovido do gremio poético. Son un ateo compulsivo, así que podo crer nas metáforas, pero non nas definicións. Probei algúns textos novos que funcionaron de xeito desigual. Coido que a xente o pasou de pinga, que se diría en ferrolán de toda a vida, e iso era todo o meu obxectivo, aínda que algún espírito perspicaz sóubome apalpar a dor por baixo da sátira e iso converteuno de vez nun espírito amigo. O espírito do Pedro Ferrández, por máis sinal.

Logo do recital fun experimentar a intensa poética nocturna de Ferrol, da man de Maximino e Aurora, muller de suprema vitalidade e loitadora curtida na dura e teimuda batalla ferrolá, e puiden coñecer ao poeta local Suso Suciedad, no pub Manchita, que me ofreceu o seu Evangelio según Tourette, onde crucifica a Cristo por segunda vez con todo luxo de obscenidades e imprecacións. Aí sobre as seis da mañá, eu e máis o Lito, un dos técnicos da Semana, aínda tivemos tempo e cabeza para unha conversa sobre a condición indefiníbel da poesía. Tratei de furtarme ao amencer, pero confeso que non fun capaz. Ser salvaxe, madia leva, é para min natureza primeira.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s