Louro & Lariño on the rocks

Funlle dar unha volta por Louro o outro dia. Tocaban no Muiño os Tanto Tem, banda da bisbarra especialista en versións dos clásicos seminais do rock and roll. O verán non foi moi bo, nin por alí nin por acolá. Os de Lariño argallaran o primeiro festival de rock do lugar no campo de fútbol, Asaghieiras Master Festival, con vinte bandas da zona, e deixaron aos Tanto Tem sen público que chegase para zoscarlle tres dos Who e dúas do Eric Clapton na cabesa. A eles, xa o declaran na súa divisa, tanto lles tiña, e tocaron igual durante dúas horas con pase extra ás catro da mañá. Non eran capaces de recoller e pregar a alma. O jitarrista marchaba para os Estados Unidos no día seguinte e aínda lle fervía o sangue.

Os de Lariño lograran un fito histórico só coa organización do evento, que os concellos de Muros e de Carnota colaborasen por primeira vez nun acto cultural. Todo un acontecemento, porque isto da cooperación interleiral é unha cousa que furrula fatal no país. Levamos o polipartidismo no xenoma e cada quen mira do seu sen mirar para a outra beira do río. Dime un colega de Lira que o que pasa é que cando goberna a dereita e nos machuca ninguén rechista, e cando goberna a esquerda, todo cristo se queixa e non hai dios que se poña de acordo en nada. Por iso a dereita acaba sempre volvendo. Á xente dálle igual que manden os señoritos e os caciques con tal de que a deixen en paz e non a obriguen a dicir o que pensa. Total, cando manda a esquerda, todos os que están no choio xunteiro queren ser tan señoritos e caciques coma os outros e vailles amolando máis cada día que a xente teime en dicir o que lle pasa pola cabeza. É o que se fala por aí, eu non me meto. Outro rapaz da parte de Ézaro, que parou no local a tomarlle unha birra sen alcohol, confesoume que el non estaba en contra de todas as piscifactorías porque algunha haber, había que facela. Eu retruqueille cun “e logo por que” sen moita convicción e el respondeu que non controlaba moito do tema pero que a costa está máis morta do que afirma o seu propio nome e algún tipo de movida hai que meter alí para que a vida cabalgue un pouco.

O Ajustín, o master do Muíño, se lle preguntas, cóntache a historia do local mentres che serve un par de ovos das jaliñas do Javecho con pan de broa, prato estrela do menú estival. El naceu alí mesmo, xunto á antiga roda de moer o millo, e despois de andar uns tempos a dar voltas pola galaxia, alí está de novo, a tratar de sobrevivir no mesmo lugar onde naceu, a servir tapas pola tarde e a picar a Rage against the Machine pola noite cando é de alporizar un pouco o jaliñeiro. Iso se non anda o Emilio polo local, que como é de Tal, tanto lle pode dar por unha sesión ultraelectrónica coma por un monográfico sobre os Led Zeppelin para axitar os corpos e as almas da concorrencia.

Di tamén o Ajustín que non hai xente, que en toda esta parte os da súa quinta ou palmaron ou marcharon para Canarias. Faltan homes e mulleres que movan as rodas dos muíños e fagan andar a cousa. Tamén máis nenos e nenas, que vivir alí xa case parece un exercicio de fe. Non por acaso en Louro montaron unha gasolineira hai anos sobre unha antiga ermida consagrada á Virxe e agora cando é de facer a procesión os congregados aproveitan para encher o depósito. Sincretismos galaicos.

Xa máis tarde pasei a tomarlle un cacharro polo Leiradal, o local do Pepe, no camiño do Faro de Lariño, un dos locais máis extraordinarios da Costa da Morte, que principia alí mesmo, ao pe do faro. Estaba cheo e non se paraba dentro e baixei logo até o campo de fútbol, onde estaban a tocar os Tu Puta Madre. Os nomes dos grupos da zona son todo un diagnóstico social: Tanto Tem, Tu Puta Madre, Desequilibrio Mental, Código Gamba, Radio Polonio, Trapos Sucios, Chotokoeu… non hai máis que dicir. Nin menos tampouco. Os rapaces danlle caña ao rock and roll coma lle deron toda a vida. Un dos Trapos Sucios, o Denís, a parte de tocar a jitarra tamén escribe un blog, onde non se corta en dicir que o lugar onde vive é un dos cen mellores sitios onde pode estar porque sabe que hai xente caralluda en todos os rincóns de Jalisia e non paga a pena amargarse. Os nomes dos grupos, ninguén se engane, agochan moito optimismo de dios na letra pequena.

Un vello roqueiro de Cee que fai submarinismo, catándome a traza, pilloume por banda na barra do concerto e deulle por me comentar que o furtivismo non hai quen o pare e que aos furtivos tampouco lle podes dicir nada vendo o que se ve nas altas esferas. A xente quere vivir mellor e por todas partes, desde a A Mariña até A Guarda, sácase moito marisco sen papeis seguindo os grandes exemplos das elites, que predican a lei e non pagan unha multa, amén de seren os destinatarios finais de case todo o marisco en circulación. Di o home que o das vieiras tóxicas lle parece pura anécdota e que a el toda a farsa lle cheira a axuste de contas entre negociantes. Xa levo media area e non me parece prudente entrar en debates. Doulle a razón, se cadra porque a ten.

Aí ás cinco e media da mañá comezou a entrar a borraxeira no campo e marchei para a cama.

Non se ve moita xente por alí, é verdade, nin por Lariño nin por Louro. A dureza do inverno entra moi adentro no corpo e o verán, se ven malo, tampouco deixa grandes alegrías. Todo o mundo fai chistes sobre a crise nas tabernas porque poucos tiñan noticia de que xa non a houbese. Setembro acaba. Os emigrantes retornan para Canarias ou os Estados Unidos e as bandas recollen jitarras e bateras até o próximo concerto, onde continuarán a promover o seu indómito optimismo con toda a mala hostia posíbel. Coma toda a vida. Puro rock and roll.

Advertisements

Apocalipse en Siberia

Días atrás, os científicos americanos celebraban a posta en andamento do acelerador de partículas europeo con agoiros apocalípticos. Corríase o risco, afirmaban, de que o invento provocase un furado negro en Suíza que absorvese de vez todo o planeta. En xeral, os científicos americanos profesan a fe calvinista e desconfían da temeridade europea e a súa consecuente manía de andar a perseguir a deus por todos os recunchos do universo, esa rede inconmensurábel de recunchos. En calquera caso, que a fin do mundo vaia ter lugar en Suíza é con certeza unha premonición arrepiante.

No rexurdir da guerra fría é agora a quenda dos científicos rusos. Veñen de descubrir estes un fenómeno inquietante no Mar Siberiano. Centos de chemineas entre os icebergs están a liberar na atmosfera toneladas de metano, o gas máis letal do globo terrestre. O gas procede dos fondos mariños do Ártico, onde se foi acumulando durante millóns de anos en depósitos inmensos a penas contidos pola capa de xeo permanente do casquete polar. Polo visto, o metano ascende en forma de burbullas xigantescas coma nos vellos filmes de ciencia ficción.

Os científicos rusos son pesimistas, porque tanto metano pode acelerar o cambio climático e provocar unha liberación masiva dos depósitos en espiral viciosa e irrefreábel. Toda unha nova ameaza para a especie humana. Como calquera persoa sensata, os científicos rusos non pensan que a fin do mundo poda ter lugar en Suíza, como sosteñen os seus colegas americanos. Para eles a apocalipse xa está en marcha e ten orixe no Mar de Laptev, nas plataformas árticas de Siberia.

Os rusos e os americanos nunca está de acordo na cousa escatolóxica. Teñen maneiras diferentes de pensar sobre a fin do mundo e a extinción da especie humana. Os americanos, dicíase na época clásica da guerra fría, nunca foron quen de comprender os misterios da alma rusa coma os rusos tampouco son capaces de asumiren o american way of life sen consecuencias tráxicas.

Conta tamén certa lenda urbana que os americanos, cando era da carreira espacial, gastaron millóns de dólares en inventar un bolígrafo capaz de escribir en gravidade cero, mentres os cosmonautas soviéticos usaban o lapis de toda a vida para rexistrar cálculos orbitais e describir fenómenos insólitos do espazo exterior. Os americanos gañaron a guerra fría, aínda non saben hoxe como nin por que, pero na carreira espacial a vitoria foi dos rusos, cando aínda eran soviéticos e se resistían a experimentar o american way of life con todo o armamento dispoñíbel.

Persoalmente coido que o gas metano é un axente da apocalipse máis verosímil que calquera furado negro suízo. Tal pensamento tampouco deixa de arrepiarme, porque o certo é que entre o do metano e o da desintegración alpina da materia parece que nos quedan catro telexornais e iso, como pouco, mete medo. Como diría Alfonso Sastre, manda truco, que porcallada de planeta!

Vieiras tóxicas.

Publicado en Novas da Galiza.- Era suspeito, há tempos, que andávamos a ser intoxicados. Sintomas havia que o delatassem mas ninguém era quem de assinalar o meio maléfico de que a epidemia se servia para se espalhar entre nós. Afinal eram as vieiras.

As vieiras vinham da Ria de Ferrol, onde intoxicações de todo o tipo causam furor popular desde há anos. Conforme impressões policiais as vieiras ártabras provocam amnésia. Em resposta a tal temeridade, dúzias de intelectuais, artistas, poetas e advogados celebraram uma comida para demonstrarem publicamente que eles, após a jantarada, lembravam-se perfeitamente de tudo e que a vieira é um símbolo nacional que merece todos os respeitos. Os jornais, arteiros, publicaram em primeira plana fotos do acto no que os comendadores, presididos por um senhor de barba reverenda, defenderam o patriotismo de chefes e chefas e acusaram a imprensa, sinaladamente a cozinhada na Corunha, de ofender a honra da alta gastronomia galaica. Com efeito, as rotativas não tiveram piedade, e houve quem aproveitasse até para gabar o lavor da Guarda Civil e criticar a Junta pela sua insignificância, mesmo ao lado da publicidade institucional que em página contígua louvava as bondades de sermos potência eólica e acuícola num futuro mais mediático que imediato.

Bem se sente que o AVE vem a caminho, embora poucos saibam que se lhe perdeu a tal pássaro por estes lares. No AVE, é de temer, servirão vieiras aos passageiros enquanto gozam da paisagem de virandelos e piscifactorias. Nem os virandelos nem as piscifactorias intoxicam muito, diz o conselheiro responsável de dizer essas coisas. O que o intoxica tudo são as vieiras que não passam pelo quirófano para lhes serem amputadas as vesículas. A perda da memória vai-se agravando nas elites, mas lá está em Madrid Don Manuel, quem também papou muita vieira desta, para lhe lembrar a próprios e estranhos que amnésia e amnistia são palavras de comum origem e que a liberdade só pode ser o prémio por esquecermos tudo e mais alguma coisa.

Entre jantares e etimologias, outro gaseiro entra discreto na Ría de Ferrol. A planta de Reganosa também não é tóxica. As plantas são verdes e não poluem, diz o conselheiro, apenas têm função clorofílica. A culpa de tudo, há que insistir, é dos bivalves de toda caste que nos intoxicam e nos confundem, porque afinal o problema da vieira depende muito de quem a cozinhe e sendo assim não há quem se fie da ementa. Pobres de nós, que não passamos do rodovalho antibiótico.

Iniciando

Como ávido leitor do Capitán Trueno, apaixonado por Sigrid, raíña do utópico e xeado reino de Thule, sempre sentín unha veneración especial polos países escandinavos. Hai uns días lin na prensa imperial que a algunha produtora infame lle pasou pola cabeza a idea de facer un filme sobre o Capitán e ofrecerlle o papel da súa amada ártica a Elsa Pataky. Por cousas destas decidín abrir o meu propio caderno na rede e comezar a publicar textos e outras creacións persoais en copiceibe. Chameille ao invento Grøenlandia, título que xa de por si fala verbo das miñas xélidas intencións. Ora ben.

A Grøenlandia, como a Galiza, quédalle pouco tempo por causa do cambio climático e o quecemento global do planeta. É tamén un país colonizado por linguas comúns e estados monárquicos en réxime autonómico, aínda que o tamaño dos paises colonizadores e colonizados é inversamente proporcional en cada caso e Grøenlandia conta xa con estatuto de estado libre asociado. A historia de Grøenlandia é o relato da subsistencia baixo as extremas condicións de vida no clima polar, coma o relato da subsistencia baixo as extremas condicións de vida no clima atlántico é con certeza a historia de Galiza. O índice de suicidios e as cotas de alcholismo son tamén parellas en ambos os dous países. En fin, que razóns que me asistan non me faltan para intitular o meu caderno de xeito tan glacial.

Así que nada, en canto destrúen os últimos mitos do heroísmo libertario con vulgares atentados cinematográficos, aquí tendes o meu caderno escrito en todas as normas e perversións posíbeis do galaico-portugués, esa lingua extraordinaria, onde poderedes, se vos presta, coñecer o meu modesto universo literario e creativo e se cadra contactarme para que vos vaia largar un par de monólogos e unha duzia de poemas na vosa taberna, sala ou asociación cultural. Benvidos e benvidas a Grøenlandia, o lugar no que a ironía se serve fría.